Mijn vorige verhaal is alweer van een tijdje terug, dus tijd voor een update.

De zondag na de bruiloft het meeste opgeruimd, maar in de middag had niemand meer zin om op te ruimen, dus hebben we met z'n allen maar een beetje gezeten en 's avonds foto's gekeken.

Omdat we het draadloze internet mochten gebruiken, heb ik die maandag veel op internet gekeken om een idee te vormen over hoe ik mijn reis zal vervolgen. Ik vond een blog van een andere Nederlander die uit de omgeving van Schoorl komt en afgelopen november in Australië aangekomen was. Ik las wat hij gedaan had en besloot om mijn plannen wat aan te passen. Maar daar later meer over.

De dag er na zeiden we na de lunch gedag tegen Michael, Sheree, Ruth (Sheree's moeder van 90 die nog heel vitaal is), Esther en Doherty. Onze bestemming was Philip Island. We arriveerde er pas om een uur of 17:00 en ik dacht dat ik wist waar de 'beroemde' pinguïns bij zonsondergang aan land zouden komen, maar ik had het fout. Gelukkig wist Stefan het wel, maar ondertussen waren we al bij een strand geparkeerd en de golven zagen er woest uit, dus we bestloten een kijkje te nemen. Het was er verboden om te zwemmen, maar er waren wel surfers. De golven waar hoog en nadat we een tijdje op het harde zand dicht bij het water gestaan hadden, werden we opeens verrast door het water en moesten we maken dat we zeker 10 meter het strand op rende, want anders hadden we natte voeten gehad. Heel vreemd, want we stonden er toch al een tijdje en opeens kwam het water dus 10 meter verder.
Maar hier waren de pinguïns dus niet, wist Stefan gelukkig. Wij naar de andere kant van het eiland (wat trouwens door een brug met het vaste land verbonden is) om uit te vinden dat je 21,65 dollar moest betalen om de pinguïns te zien. Nou goed, we zijn er nu toch, laten we het maar doen. Er waren veel meer toeristen en nadat we verteld waren om geen foto's te maken en op onze plek zaten (een tribune tot op het strand), was het wachten tot ze zouden komen. Toen het bijna donker was, kwamen de eersten. Best grappig om te zien, een groep van kleine pinguïns die aan land wilt komen na een dag zwemmen, maar eerst nog langs een groep meeuwen moet die hun staan op te wachten en uiteindelijk helemaal niks doen. Na nog wat rondgekeken te hebben, gingen we weer naar de auto en moesten we nog bedenken waar we de nacht door zouden brengen. Na naar een parkeerplaats bij een ander strand gereden te zijn, besloten we om terug te gaan naar de parkeerplaats bij het strand waar we eerder waren. Er was niemand en de maan scheen fel, dus we konden de golven nog net zien. We wisten vrijwel zeker dat we hier de nacht eigenlijk niet door mochten brengen, maar aangezien we niet echt een andere optie hadden, besloten we het te doen en wel te zien of er iemand kwam om ons weg te sturen.

De volgende ochtend werden we vroeg wakker en de auto's met surfers reden af en aan. Blijkbaar waren de golven niet goed en vertrokken ze allemaal weer. Wij gingen een klein stukje verder om naar Cape Woolamai te gaan. Daar een stuk gelopen over de kaap en het strand. De rest van de dag nog in een klein plaatsje op Philip Island geweest en op een ander strand, waar het zand na de rotsen heel anders was dan het zand bij de opgang. Laat in de middag naar Melbourne vertrokken om de nacht door te gaan brengen bij mensen die we op de bruiloft ontmoet hadden. De reden dat we laat in de middag pas die kant op gingen, was omdat we niet vlak voor het avondeten aan wilde komen. Dat was niet erg slim van ons, want voordat we bij Melbourne waren, was het donker. En we hadden nog niet gegeten. We besloten om maar door te rijden over de snelweg die opeens in een weg veranderde die door bebouwing liep en eerder al kruispunten had. Heel vreemd. En na een tijdje ook elke 500 meter verkeerslichten. Welke hier in Australie niet boven de weg hangen, maar aan de andere kant van het kruispunt op de hoogte van de fiets verkeerslichten staan. Voeg daar aan toe dat je de hele dag in de zon geweest bent, nog geen avondeten gehad hebt, het druk op de weg is en na een paar uur rijden toch wel een beetje moe begint te worden en wat krijg je dan? Een flits terwijl ik over een leeg kruispunt reed. Helaas, ik moet dus door rood gereden hebben. De reis zou nog lang niet over zijn en na veel frustraties en zeker drie rondjes gereden te hebben, parkeerde we de auto in een parkeergarage. We hadden contact gehad met de mensen waar we graag wilde blijven slapen, maar ze waren die avond niet thuis, dus adviseerde ons om het hostel een het einde van de straat te nemen. Ik wilde toch even kijken of er niet toevallig al iemand thuis was, maar helaas, niemand thuis. Stefan wilde al naar het hostel lopen, maar ik vond dat we nog wel even konden wachten of ze misschien thuis kwamen. En waarachtig: op het punt dat we naar het hostel wilde gaan, kwamen ze thuis. Wat een mazzel. We waren blij dat we binnen mochten komen na een lange dag en dat we daar de nacht door mochten brengen.

De volgende dag rustig aan gedaan en wat zitten lezen in de Botenic Garden. De mensen waarbij we verbleven gingen die avond weg voor het paasweekend, hun dochter bleef thuis, maar helaas was dit de tweede en laatste nacht die we mochten blijven. Maar goed, we waren al blij dat we mochten blijven, dus de dag er na het hostel geboekt t/m maandag. Dat gaf wat tijd om rustig aan te doen. 's Avonds wederom pinguïns gekeken, maar deze keer gratis, op de pier van St Kilda (het deel van Melbourne waar we waren).

De dag erna naar Albert Park geweest, waar de formule-1 wedstrijden van Melbourne gereden worden en daar rond het meer gelopen. 's Avonds zat ik op mijn bed toen ik iets over mijn buik voelde lopen, ik trek mijn shirt omhoog, loopt er een beestje. Ik denk: aahh nee he, het zal toch geen bedbug zijn. Dat zijn beestjes die je 's nachts bijten en rond je bed leven. Ik dat ding gevangen en er mee naar de receptie: ja hoor, dat was een bedbug. Ik kreeg een andere kamer en de instructie om zo min mogelijk spullen naar die andere kamer mee te nemen en de dag er na al mijn kleren te wassen. Ik was in Nederland ook al over deze beestjes verteld en dat een hostel eigenlijk heel grondig moet schoonmaken en dingen er tegen doen, maar hier gaven ze er niet zo veel om. Balen, want het heeft mijn tijd in Melbourne flink verpest. Ik wou nog naar het centrum van Melbourne gaan, maar na op zondag mijn kleren gewassen te hebben en alles in vuilnis zakken gestopt te hebben, ben ik maandag ochtend zo snel mogelijk vertrokken en heb ik in een park mijn tas gecontroleerd op bedbugs (ze kruipen graag in zomen en naadjes). Ik vond er 1 in een riempje van mijn tas en voor de rest niet. Maar aangezien ik die dag naar ome Jan en tante Tini zou gaan (tante Tini is een zus van mijn oma), wilde ik absoluut geen bedbugs met mij mee nemen. Dus ik hun er van op de hoogte gebracht en meteen dat ik bij hun aankwam, al mijn kleren nogmaals gewassen en in de droger en al mijn andere spullen in het hete water, zodat de bedbugs dood zouden gaan. Niet leuk, maar ik was blij dat bij hun was en al mijn spullen kon wassen enz.
Die avond uit eten geweest met nog meer mensen van het 'retirement village' waar ze wonen. Dit soort 'villages' kennen we niet in Nederland, maar het is als het waren een dorp/gemeenschap met een centraal gebouw met fasiliteiten en de huizen en stoepen zijn allemaal vlak. Hier heb ik de laatste week doorgebracht en ben naar de dierentuin geweest, een paar activiteiten van het 'dorp' bijgewoond en naar een Australische football wedstrijd in een stadion geweest. Dat laatste wordt alleen in Australië gespeeld met andere regels en op een ovaal veld. Ik kon het niet altijd volgen, maar dat maakte niet uit, ik vond het leuk om meegemaakt te hebben. En afgelopen zondag mijn verjaardag hier op kleine schaal gevierd. Iedereen die me via dit blog gefeliciteerd heeft: bedankt.

Wat betreft mijn verdere plannen: ik heb besloten om niet meer met Stefan verder te reizen. Donderdag ochtend ga ik een 2 daagse tour van Melbourne naar Adelaide maken. Dan ga ik een dag of 10 WWOOFen bij Adelaide om op 3 mei een 10 daagse tour van Adelaide naar Alice Springs te maken. Het is een echte outback tour, dus van 3 t/m 12 mei ben ik waarschijnlijk 10 dagen onbereikbaar en afgesloten van de buitenwereld. (De 2 daagse tour is de tour die op www.wildlifetours.com.au te vinden is en de 10 daagse tour is 'Heading Bush', te vinden op www.headingbush.com ). Daarna ga ik waarschijnlijk met het vliegtuig naar Brisbane om de oostkust naar het noorden te volgen.

Tot de volgende keer,

Daan