In mijn vorige verhaal zei ik dat we op zoek naar werk gingen. Dat hebben we ook gedaan, maar we konden niks in de buurt vinden. We bleven dus ‘on the road’.

In Bombala, waar mijn laatste verhaal eindigde, verbleven we op een betaalde camping. Er hing een beetje een vreemde sfeer, maar we konden er wel lekker een douche nemen. De volgende dag was het weer mooi weer. We zouden die dag de grens tussen New South Wales en Victoria oversteken en we waren bij onze WWOOF host verteld dat je geen fruit van New South Wales naar Victoria mee kan nemen, vanwege fruitvliegjes, dus die ochtend bestond het ontbijt uit bananen en daarna in de auto nog een paar appels. We reden op ons gemak over de rustige snelweg naar het zuiden en pas na de grens realiseerden we ons dat we helemaal geen controle tegen gekomen waren. Nou goed, het had ons niet verkeerd gesmaakt, dus het maakte ons niet uit. (Pas veel later kwamen we een parkeerplaats naast de weg tegen met een bord dat vertelde dat je al je fruit in de container die er stond moest gooien in verband met de fruitvliegjes.) Ik zat achter het stuur en zag een bruin bordje (op de bruine bordjes staan meestal dingen om te bezichtigen) met ‘rain forest walk’. Super mooie wandeling door een stuk regenwoud gemaakt. Zeker het zonlicht dat door de bomen viel, was heel speciaal. Het licht leek op zonlicht van laat in de middag, terwijl het een uur of 13:00 was.

Verder zuid en verder omlaag, want we begonnen hoogte te verliezen naarmate we dichterbij de kust kwamen. Weer een bruin bordje, deze keer met ‘toeristen route’. Waarom niet, we zijn tenslotte op reis. We waren blij dat we deze weg genomen hadden, want anders hadden we het strand misschien die dag niet gezien. Het voelde goed om weer op zeeniveau te zijn, het was prachtig weer en we hadden het strand voor ons alleen!

Omdat we geen werk gevonden hadden, besloten we om weer een WWOOF host te zoeken. Na een uur van bellen, voicemails inspreken en verder zoeken, was het raak, in Toora. Maar we konden niet meteen langskomen, we moesten ‘wachten’ tot zondagavond. Die avond naar onze eerder uitgekozen Rest Area, om daar bordjes te vinden van ‘verboden te kamperen, ook niet in voertuigen’. Daar wel avond eten gemaakt en getwijfeld of we het zouden gokken, maar uiteindelijk toch verder gegaan. Het begon al donker te worden en de volgende Rest Area zou nog een stuk verder zijn. Gelukkig kwamen we een andere tegen, waar we zouden blijven.

De volgende dag was het weer slechter. Veel wind en af en toe hevige regen. Aan het einde van de middag op een Caravan Park de auto geparkeerd, maar vanwege het slechte weer konden we niet koken. Gelukkig hadden we een keer wortels gekocht in plaats van blikjes met mais en doperwten, dus ons avondmaal bestond uit wortelen en boterhammen.

Zaterdag. We waren al redelijk dichtbij waar we zondagavond konden komen, dus we gingen op zoek om wat in de buurt te doen. Een nationaal park, waar we een wandelingetje gemaakt hebben, maar echt speciaal was het niet. We besloten om naar een Camping Area aan de kust te gaan. Na een stuk zandweg komen we er, zitten er een paar vage figuren spullen te verbranden en er was geen strand te zien. Ik vond de vreemde sfeer maar niks, dus we gingen weer snel weg. Onze volgende keuze was beter en de nacht op een parkeerplaats in een haven doorgebracht.

Zondag. We waren ondertussen al vlakbij en er was niks meer in de buurt te doen, dus hebben we maar wat rondgehangen. Saaie dag. Net een beetje zoals zondag thuis soms voelt. Maar toen het uiteindelijk avond was en we aankwamen bij Micheal en Sheree, was de saaie zondag snel vergeten. Het is hier geweldig! Was eerste wat ik dacht. We hadden een eigen huisje aan het einde van de appelboomgaard, met een geweldig uitzicht over de baai naar Wilsons Promontory (na Tasmanië het zuidelijkse puntje van Australië). Micheal en Sheree zijn waren super aaridge mensen en de volgende dag zou er een WWOOFer uit Israël komen. Dus die avond weer lekker een bed en de volgende dag een andere backpacker om te ontmoeten.

De komende zaterdag zou de bruiloft van Sheree’s dochter zijn, waarvoor er nog veel moest gebeuren. En waarvoor we welkom waren! Dus de afgelopen week hebben we veel aan de tuin en boomgaard gedaan, want de hele bruiloft zou zich afspelen op het terrein van Micheal en Sheree. Bramenstruiken verwijderd, het snoeiafval van de afgelopen maanden verbrand, zodat er ruimte was voor de auto’s om te parkeren en de grote tent inrichten. Op woensdag hadden we evengoed een dagje vrij, waarop we met z’n drieën naar Wilsons Promontory geweest waren. Super mooi National Park, waarvan helaas nog veel wandelpaden dicht waren vanwege overstromingen vorig jaar.

In ons huisje zou de muziek zijn, dus we moesten op zaterdag alles er uit halen. Na alle voorbereidingen een overhemd van Micheal aangetrokken, want ja, welke backpacker heeft er kleren bij zich voor op een bruiloft?

De bruiloft was echt geweldig. Het was mooi weer en alles verliep goed. Het ja-woord werd aan de andere kant van de boomgaard gegeven en daarna mocht iedereen een plant of boompje planten, aangezien Micheal en Sheree hier nog maar vier maanden wonen. Veel mensen gesproken. Bijna iedereen woonde in Melbourne en ik ben vier keer een slaapplek aangeboden gekregen als ik vertelde dat ik hierna naar Melbourne zou gaan! Geweldig! Dus uiteindelijk heb ik nu twee telefoonnummers en aangezien het volgend weekend pasen is en er dan veel te doen is in Melbourne, gaan we aankomende week naar Melbourne.

Daan