Op de vrijdag waarop ik mijn laatste verhaal geplaatst heb vertrokken uit Sydney in zuidelijke richting. En dat ging niet van 'n leien dakje. Stefan (de jongen waar ik mee meereis, (uit Zwaagdijk West)) heeft dus een auto gekocht van twee andere backpackers. Het was op die vrijdag regenachtig, dus de ruitenwissers moesten aan. Maar die deden het niet. En omdat we ook nog drie andere jongens in de auto hadden om hun naar hun gekochte auto te brengen, begonnen de ramen aan de binnenkant te beslaan. En dat in combinatie met het links rijden en de drukte van Sydney zorgde voor lichte paniek. Ik snel de jongen bellen waarvan Stefan de auto gekocht had om te vragen hoe het zat. Het contact werkte niet goed meer, dus om stroom te krijgen, moest je de sleutel iets terug draaien. Dat werkte gelukkig. Nu konden we dus weer wat zien en was de volgende vraag hoe we uit Sydney kwamen en naar de plek waar de andere jongens hun auto op konden halen. Na het gevraagd te hebben en met behulp van een ongedetailleerde kaart bereikte we de plaats van bestemming. Na zelf getankt te hebben en wat eten te hebben ingeslagen, vertrokken Stefan en ik naar het zuiden. Stefan heeft een boek gekocht waarin campings en Rest Area's staan. Na een paar uur rijden en de bedoelde Rest Area gemist te hebben (waarvoor je een afrit aan de middenberm kant (!) van de snelweg moest hebben), stopten we op een andere Rest Area om de nacht door te brengen. Het begon al donker te worden, dus snel alle spullen op de voorstoelen en de slaapzakken achterin. Na enkel een paar droge boterhammen zouden we een koude nacht doorbrengen zonder enig idee wat de volgende dag zou brengen.

De volgende dag was het weer nog steeds slecht. We besloten om verder te rijden. WE hadden met zulk weer geen zin om nog een nacht in de auto te slapen, dus besloten we een WWOOF host te gaan zoeken (waar je 4 tot 6 uur per dag werk voor kost en inwoning). Allebei het WWOOF boek erbij en de hosts in de omgeving opgezocht. Na drie telefoontjes was het raak en mochten we bij Stephe en Karina langs komen. Ze hadden liever gehad dat we verder van tevoren gebeld hadden, maar gezien het weer vonden ze het goed. Dus op naar het plaatsje Yass. We kwamen aan bij een enorm groot huis, wat in 1857 begonnen was als normaal huis en door de tijd heen uitgebreid is tot een huis met 13 slaapkamers, 11 badkamers, een bal zaal en een ruimte met een snooker tafel. Dan nog een eetkamer voor 30 man, een zitkamer en een bibliotheek. Stephe en Karina hebben het zes jaar geleden in vervallen staat gekocht en Stephe is het sindsdien aan het opknappen met de hulp van WWOOFers, op dat moment wij dus. We mochten beginnnen aan de ramen en kozijnen in wat uiteindelijk hun badkamer zou worden. We moesten ze demonteren en daarna de verf er af schrapen, zodat ze daarna opnieuw geschilderd konden worden. Stephe waarschuwde ons voor spinnen en vertelde dat we bij hun rekening moesten houden met 3 verschillende soorten. De eerste was de zwarte weduwe of redback, een klein spinnetje. De tweede was een grotere spin welke vaak in hoekjes van o.a. kozijnen kroop en de laatste maakt een holletje in de grond. Deze spinnen kunnen dodelijk zijn, alhoewel er ook tegengif bestaat. Goed om te weten. Die avond lekker gegeten en 's nachts in een bed op een eigen kamer geslapen. De komende twee weken zouden de ochtenden tot aan de lunch bestaan uit het af schrapen van verf van de kozijnen. Wat ons dus 's middags en 's avonds vrije tijd gaf.

In die vrije tijd hebben we pool gespeeld op de snooker tafel, rondjes gelopen door Yass, de regels van cricket uitgelegd gekregen en de laatste wedstrijden van het seizoen op tv gekeken. Het weer klaarde al snel op en na zes dagen werken, bood Karina aan om ons mee te nemen naar Canberra, de hoofdstad van Australië, een uur rijden van Yass. Eenmaal daar, besloten we om naar het National Museum of Australia te gaan. Na een stuk langs het meer in Canberra gelopen te hebben, waren we er. Het was super om zo vroeg in onze reis van alles te weten te komen over de geschiedenis van Australië. De invloed van westerlingen in zo'n korte tijd is eigenlijk belachelijk.

Stephe heeft in de bal zaal zijn modeltreintjes en op zaterdag was er de maandelijkse meeting. Grappig om een keer mee te maken, maar wel saai.

We zouden eigenlijk na twee weken op zaterdag weg gaan, maar omdat er een festival in Yass was, besloten we te blijven. De donderdag daar voor was er een andere WWOOFer gekomen, Joeline uit Duitsland. Zondag was er een autoshow op het festival en aangezien Stephe drie oude Porsche heeft, mochten wij die op zaterdag poetsen. Dat duurde langer dan gedacht, dus toen we uiteindelijk bij het terrein aankwamen was het al wat later en vonden we het de 15 dollar niet meer waard, want we zouden de volgende dag sowieso gaan.

De volgende dag gingen we dus met drie Porsche naar het festival. Joeline mocht er ook een rijden en ik ging met haar mee. We konden bij de ingang zo doorrijden. Het festival bestond uit een autoshow van oude auto's, een kermis, paarden springen, schapen herden en nog een paar andere dingen. We hebben voornamelijk bij het schapen herden zitten kijken. Geweldig hoe die honden op de schapen springen. Ook kon je er poffertjes kopen, vreemd, om aan de andere kant van de wereld 'Dutch Pancakes' te eten. In de middag nog meegereden in een optocht met de Porsches.
's Avonds mocht ik de Porsche 356 van de oprit naar de garage aan de andere kant van het huis rijden. Gaaf om in zo'n oude auto te rijden en voor het eerst aan de linkerkant (maar liefst 100 meter!).

Maandag hebben we Stephe, Karina en Joeline gedag gezegd en vertrokken we richting Canberra. We wilden een toren in om heel Canberra te kunnen zien, maar het weer zat niet mee, dus besloten we om door te rijden. De afslag naar het parlement huis gemist, dus besloten we om dan heel Canberra maar over te slaan en naar de Rest Area te gaan die we uitgekozen hadden. Daar kwamen we dus al vroeg aan. Dus we gingen verder. Nu naar Nunnock Camp in South East Forests National Park. De beschrijving was vanaf de andere kant dan waar wij vandaan zouden komen, dus besloten we om onze eigen route te vinden. Dat hebben we geweten, want na een tijd over zandweggentjes gereden te hebben, kwamen we bij de weg waar de routebeschrijving van uit ging. Dus na een uur over een stenenweg gereden te hebben, kwamen we aan op Nunnock Camp. We waren de enige. Snel eten gaan maken, want het was al na zessen en om half acht zou het donker worden. De aardappels en rode bieten uit blik smaakten ons goed en net voordat het helemaal donker was, kropen we achterin de auto.

We hadden gezien dat er wandelroutes waren en het was mooi weer, dus de volgende dag begonnen we aan de 3.1 kilometer naar Alexanders Hut. Onderweg door de bossen en over de weide kangaroo's gezien! De Hut was een houten huisje uit 1920.
Op de terugweg wilden we nog naar een uitkijkpunt, maar de paden waren te nat. 's Avonds onze tweede eigen avondmaaltijd gegeten en de volgende dag weer het stuk over de stenenweg terug gereden.

Nu zijn we in Bombala en gaan we op zoek naar werk.

Oke, tot de volgende keer,

Daan